Monochrome Walker~[ปีวัว]

\(^ ^)/ ขาดอัพไปช่วงนึงแล้วก็กลับมาแปะอะไรแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกแล้ว

Sekgoku BASARA อนิเมะแนวเดือดพล่านลูกผู้ชาย(...กลายเป็นแนวอนิเมะไปแล้ว?) แต่ก็เข้าตาสาววายซะส่วนใหญ่ตามฟอร์ม(ฮา) ^^; จะว่าสุดยอดมันก็ใช่อยู่หรอกแต่ตอนหลังๆบท/ภาพเผาได้เรื่อยๆจนเหนื่อยใจ - -; แต่ที่ชอบจริงๆก็คือ....มันมีอะไรให้แซวได้ไม่หมดน่ะสิ!!! ....ไม่ใช่อนิเมะแก๊กหรือคอเมดี้แท้ๆแต่ฮาได้อีก ^^; ...ดูจบแต่ละตอนก็มีซีนให้เหน็บๆตลอด....(ใครไม่เข้าใจว่าฟีลนี้เป็นยังไง ลองอ่านๆเอนทรีที่ติดแท็กbasaraที่จ่าซองสปอยเลอร์ไว้ดูก็น่าจะเข้าใจครับ ^^'' )..."ไม่ไหวแล้วเฟ้ย คันมืออยากวาดชะัมัดเลย!!!" ....ก็เลยออกมาเป็นแบบที่จะเห็นนี่...

สิ้นสุดการอธิบาย \^ ^/ ต่อไปนี้เป็นรูปที่วาดแซวจากตอนที่10ครับ


หลังจากยูคิมุระงมชินเง็นขึ้นมาได้แล้ว...ด้วยความตกใจ ขวัญกระเจิง โง่ เซ่อ หรือยังไงไม่ทราบ...
ก็เห็นๆอยู่ว่าไหล่ป๋าแกโดนเคียวเฉาะมาไม่ใช่ตื้นๆ....

แต่มัน....จับเขย่าครับ!!!
แถมจับไหล่ซะด้วย ที่ไม่ฟื้นนี่เป็นเพราะแผลเปิดเลือดออกแหงๆ - -''...จะว่ายูคิมุระอย่างเดียวก็ไม่ได้แฮะ...ก็วิธีการเลี้ยงเด็กทัพทาเคดะนี่มัน...(เลี้ยงดูแบบให้กำปั้นต่่างน้ำมันก็ควรโง่อยู่หรอกครับ)
โคจูเปิดผ้าห่มโชว์ให้เห็นว่าแม้ป๋าจะหมดสติแต่ก็ไม่หมดไฟยังคงกำหมัดแน่น จริงๆแล้วคือเตรียมเอาไว้ว่าฟื้นเมื่อไหร่จะซัดลูกรักเป็นอันดับแรกเลยสินะ ^^; .....

(มาถึงตรงนี้ก็คิด...ถ้าโคจูโร่เลี้ยงมาซาด้วยวิธีเดียวกับโอยาคาตะซามะจะเป็นไงหว่า...)

ทางซาสึเกะที่กำลังมุ่งหน้าไปหลีสาว...เอ๊ย เช็คสถานการณ์ ก็ไปชนกับคาสึุกะที่กำลังสวนทางกันเข้า(ชนจริงๆ)ก็ได้รู้จากคาสึกะว่าเคนชินโดนเล่นไปแล้ว(ยังไม่ตายแต่ร่อแร่เหมือนจะมิไปแหล่) คาสึกะคิดจะมุ่งหน้าไปโอวาริจัดการกับโนบุนากะตามลำพัง...ก็โดนซาสึเกะัห้ามเอาไว้ เมื่อเห็นว่ายังไงก็ดูท่าจะรั้งไม่อยู่ ก็เลยมอบบางสิ่งเอาไว้ให้ใช้ในยามคับขัน...ดูรูปร่างแล้วเหมือนนกหวีดยังไงไม่รู้(แล้วมันคืออะไรหว่า)
...หรือว่าจะเป็น...!!!

 ....ออกมาเป็นงี้ เจอคุไนเฉาะกระโหลกแน่ซารุโทบิ ซาสึเกะ... ^^''

ต่อไป...! บ้านโอดะ!!
พี่ชายกับน้องสาวที่เพิ่งสูญเสียคุณสามีกำลังพูดคุยกันอย่างอบอุ่น(?)พร้อมทั้งโยนง้าวให้น้องพร้อมตัดสินใจ แล้วอาเคจิตก็เข้ามารายงานการตัดตอนเหล่าแม่ทัพว่าเสร็จหมดแล้วเหลือแต่แมวตาเดียวแห่งโอชู บลาๆและขอกองทัพส่วนตัวเอาไว้เพื่อเตรียมจัดการกับแมวให้สิ้นซาก(จริงๆเตรียมไว้เผาบ้านเฮียแหละ) และคุณพี่ชายก็ตอบตกลง...
..แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นคือ...
.
.
ถ้าอาเคจิมาเร็วกว่านี้สักนิด และโนบุนากะหนักมือไปหน่อยล่ะ!?

\ ^ o ^ / ....จบกันมิตสึฮิเดะ




....สุดท้ายคือไฮไลท์ของตอนนี้...

โทร่าโดร่า.....!!!!

มีข่าวมาถึงว่าโนบุนากะไปถึงที่วัดฮนโนวจิแล้ว โคจูโร่บอกว่านี่เป็นแผนล่อให้ทัพดาเตะรีบวิ่งเข้าปากก่อนที่ทัพจากทางตะวันตก(ในกรณีที่เคย์จิเกลี้ยกล่อมสำเร็จ)จะมาสมทบ แต่มาซามุเนะก็ยังตัดสินใจว่าจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้แหละไม่ต้องรอทัพของพวกนั้นหรอก (แบบนี้บทของอานิคิกับซันเดย์ก็....orz )
"ซานาดะ ยูคิมุระ แล้วเจ้าล่ะ? ข้าว่าเจ้าน่าจะพุ่งไปก่อนใครเพื่อนเลยนะ"

แต่เจ้าเสือที่สูญเสียผู้เป็นเสาหลักไปไม่ว่าซาสึเกะจะพูดยังไงก็กู่ไม่กลับ..
"ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี...ไม่มีกำลังใจเอาเสียเลย....ข้า....กลัว"
ยูคิมุระพูดพร้อมกุมมือที่กำลังสั่น สายตามาซามุเนะดูเฟล(รึว่าเครียด..?)ขึ้นมาทันที
"...เป็นคนน่าอิจฉาจังเลยนะ"
มาซามุเนะเดินออกไปข้างนอก เดินผ่านทหารทัพทาเคดะที่กำลังจิตตกอยู่ไปอย่างเฉยชา โดยมีพวกลิ่วล้อแกงค์ซิ่งก็พร้อมไปลุยด้วย...แต่ทว่า....

เบรค อิท อัพ...

จากวันนี้เป็นต้นไป ทัพดาเตะแห่งโอชูเป็นอันยุบทัพ!!

นอกจากโคจูโร่ ทุกคนต่างตกใจเพราะคาดไม่ถึง ยูคิมุระออกไปต่อว่าทำไมถึงทิ้งกองทัพที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาแล้วไปคนเดียวได้ลงคอ มาซามุเนะบอกว่าคำพูดของยูคิมุระในไม่มีน้ำหนักสักนิด
"ไอ้คนที่หมดใจสู้ง่ายๆ จะมาเห่าหอนอะไรกัน?"
มาซามุเนะกระชากสร้อยคอยูคิมุระขึ้นมา...
"ตอนที่เจอกับเจ้าครั้งแรกน่ะข้าพอใจมาก แต่น่าเสียดายนะที่ดูเหมือนข้าจะมองผิดไป"
แล้วก็หันหลัง ทิ้งซานาดะไว้ทั้งอย่างนั้น

แม้ในฐานะแม่ทัพเพียงคนเดียวก็ไม่อาจให้อภัยพวกโนบุนากะได้...(ขอบคุณโคจูโร่ที่ช่วยแปลเจตนาให้...ว่าแต่สองคนนี้สื่อสารกันด้วยตาเรอะ ข่าวโนบุนากะก็รู้กันสดๆเมื่อกี้ไม่มีเวลาเตี๊ยมแหงๆ)
แต่วางตาขวาทิ้งไว้ที่ไคนี่มัน...^^;

หลังจากโคจูโร่ช่วยแปลเจตนาของมาซามุเนะให้ฟัง ถึงกระนั้นยูคิมุระก็ยังลังเลที่จะสู้.
โอยาคาตะซามะคือทุกสิ่ง หากว่าทิ้งโอยาคาตะซามะไปในเวลานี้ละก็...
"...อย่าดูถูกพยัคฆ์แห่งไคสิ"
โคจูโร่ว่าพลางเดินไปหาชินเง็นที่กำลังนอนอยู่ แล้วเปิดผ้าห่มขึ้น
มือซ้ายยังคงกำแน่น...

.....
.
เอาไว้รอชกลูกสินะครับ ; ; (ไม่ใช่เฟ้ย)
"เจ้าอยู่เคียงข้างพยัคฆ์แห่งไคมากี่ปีแล้ว? คนที่น่าจะรู้ดีที่สุดว่าคนๆนี้ไม่มีทางเสร็จคนอย่างอาเคจิง่ายๆ ก็คือเจ้าไม่ใช่หรือ? ซานาดะ"

เมื่อได้ฟังคำพูดนั้นและนึกถึงคำสั่งสอนของโอยาคาตะซามะ เปลวเพลิงที่ริบหรี่ก็กลับลุกโชติช่วงขึ้นมาอีกครั้ง...


"โอยาคาตะซามะ!!!"

ลาสต์พารี่!!! ศัตรูอยู่ที่วัดฮนโนวจิ!!!!

..
.
.
แต่ก็ไม่เห็นจะต้องประกาศยุบทัพเลยนะมาซามุเนะ.... ^^'" (ถ้าจะไปคนเดียวก็ไปเฉยๆก็ได้นี่หว่า) แล้วไต้หล้าจะเอายังไงล่ะทีนี้...หรือว่าเป็นอันเข้าใจว่าแค่ชั่วคราว...?


อดนึกภาพขึ้นมาแบบนี้ไม่ได้เลย...

.....เป็นซึนเดเระรึครับฮิตโตว ^^;;　(...อั่ก..กะส่วนสูงม้าผิดไป..orz)


จริงๆไม่ได้ตั้งใจทำเป็นสปอยเลอร์หรือรีวิว　แต่ก็ดูคล้ายซะอย่างงั้นแฮะ
...วันนี้ว่างเลยพิมพ์ได้ยาว แต่นึกๆดูในระยะยาวแล้วเขียนแบบนี้ทุกเอนทรีคงไม่ไหว...

ถ้าผมอัพอะไรทำนองนี้อีกอาจจะเหลือ 1 ภาพ 1 ประโยค(สั้นๆ)ก็ได้นะ ^^;;  (ว่าแต่พิมพ์อะไรยาวๆแบบนี้ได้ฟีลเหมือนช่วงที่ยังเขียนฟิคอยู่เลย..)

ท้ายเอนทรีนี้ย้อนหลังครับ

#01
- First Impression (เผาสนุก)

#07

- ด้วยเหตุที่โคจูเท่เกินไป...


ตอนจบ
มาซามุเนะ : เอาล่ะ ซานาดะ!! เรามา...
ยูคิมุระ : โอ้วววววววววววววววววววววววว!!! มาประลองกับข้าเถอะขอครับ คาตาคุระโดโนะ!!!

....โทระโดระ กลายเป็น โทระยากูซ่า ^^; (ฮา)


#08
- เนื่องด้วยยูคิมุระแบกกล่องยังกะเป้นักเรียนประถม...

- เนื่องด้วยมัตสึนากะใช้คำทักทายที่ทำให้นึกถึงการ์ตูนแนวโรงเรียนหญิงล้วนขึ้นมา..
#09
- ทัพโนบุนากะบุกตะวันตกตัดตอนชิมัส แล้วโมโตนาริรอดไปได้ไงงั้นหรือ..!?


- สิ่งที่คนจมน้ำไม่ควรจับไว้คือ...

(แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าลืมวาดสร้อยคอ)

- สิ่งที่ควรทำก่อนที่จะกระโจนเข้าสู้...



หมดแล้วครับ orz (...รู้สึก1รูป1ประโยคเหมาะกับตัวเองมากกว่าจริงๆด้วยแฮะ..)